Flexitariër sex/Flexitariër exit

Het had me zo leuk en logisch geleken: MijnKoeJouwKoe samen met de Vrije Koe, de Livar varkens, grasvarkens en -kippen en nog wat andere echt duurzame initiatieven op de site en in de winkel van Natuur & Milieu. Die proberen namelijk het flexitarisme te propageren via de site ik ben flexitariër.

Flexitariërs proberen hun impact in te perken door minder vlees te eten en dat is een nobel streven. Van Natuur & Milieu verwacht je dat ze zo'n initiatief van harte steunen, maar ook dat ze mensen proberen te weerhouden van het eten van fout vlees. Dat laatste blijkt echter niet het geval. In hun winkel komen onder de categorie "deel vlees" namelijk producten voor waarin een deel van het vlees is vervangen door plantaardig materiaal, maar waarin het vlees absoluut niet verantwoord is.

Dat vlees komt gewoon van gangbare bedrijven die antibiotica preventief inzetten om de kostprijs tot het uiterste te drukken, die zich weinig tot niets aan zaken als dierenwelzijn en natuur gelegen laten liggen en naar alle waarschijnlijkheid worden de betrokken boeren uitgeknepen. Ik vind dat niet kunnen, maar Natuur & Milieu denkt daar anders over.

Bij het inrichten van onze “winkel” hebben we de optie overwogen om ook duurzaam vlees toe te voegen. Uiteindelijk hebben we van die mogelijkheid afgezien om twee redenen. Ten eerste omdat duurzaam geproduceerd vlees goed aan de labels te herkennen is.

Of dat laatste zo is, valt te betwijfelen. Er wordt nogal eens gesuggereerd dat zaken duurzaam en/of diervriendelijk zijn, terwijl op die claims vaak veel valt af te dingen. Neem bijvoorbeeld de labels van de Dierenbescherming of Puur en Eerlijk van Albert Heijn.

Natuur & Milieu blijkt ons echter een beetje op het verkeerde been te zetten, want eigenlijk willen ze helemaal geen flexitariërs kweken. We  worden gewoon een beetje verneukt, een typisch gevalletje van flexitariër sex dus.  Mijn eerste associatie met uitgestorven enge beesten was dus zo gek nog niet.

Ten tweede omdat het toevoegen van duurzaam vlees aan onze “winkel” niet goed past bij het doel en de boodschap van onze campagne: wij willen mensen verleiden om vaker te kiezen voor een plantaardig alternatief voor vlees.

 In de ogen van Natuur & Milieu rechtvaardigt dat kennelijk heel veel, zoals import van foute soja en het opsluiten van varkens in megastallen. Maar zo voegt de milieuclub er wat obligaat aan toe:

Overigens vinden wij het erg belangrijk dat vlees duurzamer en diervriendelijker wordt geproduceerd. We zijn hierover in gesprek met verschillende producenten en retailers.

Waarom dan niet nu al de producenten en retailers steunen die eigener beweging hun best doen om de wereld een beetje beter te maken valt mij niet uit te leggen en daar heb ik ook geen 'begrip' voor. Sorry Natuur & Milieu, maar 'lastig' kan nooit een excuus zijn.

In dat kader is het ook lastig voor ons om in onze “winkel” aandacht te besteden aan jouw waardevolle initiatief. Wij willen onze lijn voor iedereen helder houden, vandaar dat wij geen producten promoten die voor 100% van vlees zijn gemaakt. Ik hoop dat je daar begrip voor hebt.

Deze windeieren zijn mede mogelijk gemaakt door...

Foodwatch Nederland organiseert evenals haar Duitse moederorganisatie elk jaar de verkiezing van het Gouden Windei  c.q. Goldene Windbeutel. Door middel van deze actie worden bedrijven aan de schandpaal genageld die zich schuldig maken aan creatieve marketing.

Creatieve marketing lijkt op creatief boekhouden, maar waar het creatief boekhouden is bedoeld om belastinginspecteurs en aandeelhouders om de tuin te leiden, wordt bij creatieve marketing consumenten  zand in de ogen gestrooid. Iets waar de gemiddelde inspecteur der belastingen en de aandeelhouder niet wakker van ligt.

Het is een nobel en goed instituut, dat Gouden Windei. Tegelijkertijd vraag ik me af of het niet te beperkt is. Wat mij namelijk altijd verwondert is dat het bedotten van consumenten iets lijkt te zijn straffeloos kan geschieden. Als de consumentenbond constateert dat 90 procent van de kipfilet in supers met water en varkenseiwit is geïnjecteerd, dan leidt dat tot één enkele kamervraag (letterlijk) en het antwoord dat het van de EU mag.

Als je namaakham wilt maken van aan elkaar geplakte stukjes vlees of varkensdelen die je aan de straatstenen niet kwijt kunt... geen probleem. Je mag zeggen dat je fabrieksproduct ambachtelijk is, ook al komt het uit een volledig geautomatiseerde fabriek. Voeg een homeopathische hoeveelheid van een gewild ingrediënt toe en je mag op je product zetten dat er bosvruchten in zitten (0.03%) of echte cheddar (3%). Je mag het ook best fruit-iets of zuivel noemen als het hoofdbestanddeel niets, maar dan ook helemaal niets met fruit of zuivel te maken heeft.

Het is ook geen enkel probleem om met een stalen gezicht te beweren dat het consumeren van snacks en mayonaise een bewuste keuze is die bijdraagt aan een betere gezondheid. Ook als het over dierenwelzijn gaat, kent de creativiteit geen grenzen. Een kip waarvan de snavel wordt afgeknipt en die zijn kooi (1 m2) met zestien andere moet delen krijgt een ster en heeft volgens het etiket een beter leven.

Wat mij aangaat wordt de competitie uitgebreid met het gouden slangenei voor de instituten en organisaties die hun diensten zo bereidwillig aanbieden aan bedrijven om hun creatieve marketing te faciliteren.

Proeverij met oude koeien - update 1

Verbeter de wereld, begin bij je bord...het zou een mooie slogan kunnen zijn voor MijnKoeJouwKoe, de VrijeKoe of Livar.

Immers, als je dan tóch vlees eet, dan maar liever van dieren die een mooi leven hebben geleid en die en passant ook nog lekkerder vlees opleveren. Maar het kan altijd nóg beter. Dat wil zeggen een mooi en lang leven en nóg lekkerder. Ik heb daar ooit in een eerdere blog over geschreven.

In die blog ging het over vlees van 18-jaar oude koeien dat zo ongeveer het lekkerste van het lekkerste is volgens een bekende Duitse chef. Het betreft dieren die hun leven in het Spaans/Baskische Galicië slijten en speciaal worden geselecteerd op leeftijd en vetverdeling. Ik liet doorschemeren dat dat me voor Nederland ook wel iets leek, waarop Trendwatcher Marjan Ippel me aanspoorde om dat vlees naar Nederland te halen. Ik gaf daarop aan dat ik eigenlijk zocht naar vlees van oude Nederlandse koeien.

Vandaag bedacht ik me - het is wat traag - dat ik het ene kan doen en het andere niet hoef te laten. Zo rijpte het plan om een proeverij te organiseren op basis van vlees van die heel oude Spaanse koeien.

Het doel van de proeverij is:

• schaamteloze, maar sneaky pr voor MijnKoeJouwKoe en DeVrijeKoe
• promotie van het vlees van die Spaanse koeien (waarom ook niet, zolang we nog geen Nederlands  alternatief hebben),
• aandacht voor het feit dat oude (melk)koeien, anders dan het vooroordeel doet geloven, ontzettend  lekker vlees opleveren en
• het werven van Nederlandse boeren die hier brood in zien

De laatste twee doelen zijn ook meteen heel nobel en duurzaam. Immers, Nederlandse melkkoeien gaan veel te kort mee. Gemiddeld na 5,3 jaar verdwijnen ze naar het slachthuis terwijl ze als ze 8 zijn pas optimaal produceren en makkelijk tot hun dertiende in productie kunnen blijven. Dit lijkt de wetten der economische logica te tarten, maar veel koeien moeten voortijdig worden afgevoerd omdat ze uitglijden in de stal en dan een poot breken. De oorzaak is dat de marge op melk zo laag is dat boeren ongeveer op alles moeten bezuinigen en dus ook op strooiselmateriaal - tegenwoordig vaker zaagsel dan stro. Dat laatste is door de vraag naar biobrandstof duur geworden. De proeverij kan helpen hier weer wat aandacht op te vestigen.

Samen  met mijn kookschrijvende en kokende volgers moet het toch niet zo moeilijk zijn dit van de grond te tillen. Kortom: Schrijft u allen in!

Update
Inmiddels is bekend dat de eigenaar van het Spaanse bedrijf bereid is om de proeverij persoonlijk te komen opluisteren. Hij zal dan alles over het vlees en de koeien vertellen.

Een datum en een plaats zijn nog niet bekend.

Stem op ons project voor de ASN Bank Wereldprijs!
Wij maken met ons project Jouw Koe mijn Koe kans op de ASN Bank Wereldprijs van € 10.000,-.
Stem hier op ons project voor de ASN Bank Wereldprijs.

Kijk voor andere blogs ook op Blogspot.

Yakult als landsbelang

In het voorstel voor de Regulation 1924/2006 on nutrition and health claims made by food  die in januari 2009 goedgekeurd moest worden om in 2011 van kracht te worden, stond dat zuivel pas zuivel zou mogen zijn als er minimaal 50 procent aan zuivelbestanddelen in zitten.

Je zou verwachten dat Nederland zuivelland op barricades was geklommen en zich in bressen zou hebben geworpen om te eisen dat die grens radicaal opgetrokken zou worden tot minimaal negentig - want je moet soms wat water bij de wijn doen. De wegen van de politiek zijn echter zo logisch als die van niet nader te benoemen opperwezens (m/v/?).

Er is inderdaad een bewindspersoon manmoedig in de bres gesprongen. Dat was niet de minister van Landbouw of Economische Zaken, maar die van volksgezondheid. Het was ook niet om het belang van de boeren te dienen en de grens naar boven op te trekken. Het was allemaal heel anders.

Nee, minister Klink werd naar Brussel gestuurd om zich hard te maken voor de belangen van het bacteriedrankje Yakult. Daar zit namelijk maar 40% zuivel in en het heet desalniettemin toch een zuiveldrankje. Indien het voorstel was aangenomen, dan had Yakult de receptuur moeten aanpassen of had het geen zuiveldrank meer mogen heten. Dat was natuurlijk slecht voor de verkoopcijfers geweest en/of zou tot extra kosten hebben geleid.

Dus heeft kamerlid Atsma (Joop, CDA), minister Verburg (Gerda, Landbouw, Visserij en Voedselveiligheid, CDA) gevraagd in actie te komen. Het woordje 'dus' doet een zekere logica vermoeden, maar mij ontgaat het allemaal een beetje. Het gevolg was in elk geval dat de minister van VOLKSGEZONDHEID op kosten van de belastingbetaler helemaal naar Brussel is afgereisd om te voorkomen dat Yakult haar receptuur zou moeten aanpassen of haar marketingclaim zou verliezen. Zuiveldrank klinkt natuurlijk een stuk verantwoorder, gezonder, lekkerder en vriendelijker dan bacteriedrank.

Behalve dat ik het heel erg logisch vindt dat iets wat minder dan 50% zuivel geen zuivel mag heten, snap ik niet dat een zichzelf respecterend land een minister van Volksgezondheid naar Brussel stuurt om een individueel bedrijfsbelang veilig te stellen.

Naschrift
Ik kon er niet achter komen of Yakult de receptuur in 2011 heeft aangepast of dat de missie van het CDA succesvol is geweest. Yakult zelf kon ook niet direct uitsluitsel geven. Uiteindelijk kwam ik samen met een woordvoerder van het bedrijf tot de conclusie dat de actie van Klink effect heeft gesorteerd.

Bron: onder andere EVMI

Positief nieuws uit het zuiden

Vaag meen ik me iets te herinneren over een Belg die door een rechter is veroordeeld omdat hij zich schuldig maakte aan dumpster diving. Volgens de supermarkt is kwestie zijn spullen die door hen worden weggegooid nog steeds hun eigendom en 'dus' maakte de man zich schuldig aan diefstal. De rechter ging mee in deze redenering en de man kreeg een geldboete opgelegd.

Te koop voor €0,00

Altijd gedacht dat als je iets weggooit of cadeau geeft, dat je er dan impliciet afstand van doet en er geen aanspraak meer op kunt maken, maar mijn juridisch gen is kennelijk defect. Vraag me ook af of een dumpster diver die ziek wordt van weggeworpen etenswaren de supermarkt aansprakelijk kan stellen, lijkt me logisch, maar dat zal wel weer niet zo zijn...

De Belgische supermarktketen Colruyt echter hanteert een beleid dat haaks staat op het gangbare beleid. Verswaren waarvan de houdbaarheidstermijn de volgende dag wordt overschreden, worden weggegeven. Ik ben van mening dat Colruyt hiervoor een grote pluim verdient. Deze keten doet wat tegen de nodeloze voedselverspilling. Hoewel het op het eerste gezicht commercieel minder handig lijkt, zou het mij niet verbazen als ze er extra - betalende  - klanten door krijgen.

Het zou fijn zijn als Albert Heijn, Jumbo, Spar en al die anderen dit voorbeeld snel gaan volgen.

Aunt Vida in Lozice

Today I had a series of talks about a weird system of the society for the protection of animals. Not only did I discover that it is misleading the consumers but apart from that, small farmers and producers are being discriminated as due to their scale they cannot participate.  The protectors of animals prefer producers which  cooperate with large slaughterhouses or meat packers and the like. Is this beneficial for  and livestock? Is this really better for animal welfare... We are working on further actions but unfortunately we have to hold our cards in our sleeve for the moment...
During these calls my mind wandered off to the late aunt Vida in Lozice (Slovenia). Her whole life was dedicated to food and eating. Till her death she was primarily occupied with food. With her sister she drove a household which was nearly self sufficient. There was a patch of forest which supplied the wood for the stoves and the furnaces, they grew their own wheat, walnuts, figs, had a large vegetable garden and so on. At a certain moment I pitied her for the fact that she had so little spare time and such a small focus. But than I started to think again. Where she dedicated almost all her time to food, we on the other hand dedicate hardly any time at all little time to food and loads of time to things which are utterly insignificant. Cooking and eating even seems to have become an obstacle which stands in the way of our great works (the consolidated balance of the outlet in Poohkeepsie) and activities that give our lives and that of others meaning, depth and color (visiting the gym, watching a rehearsal of CSI Miami and visiting birthdays to discuss mortgages).

And when we do discuss food, food rarely is a means to an end but primarily a vehicle. It helps us to become healthy, to show how suave or we are or how committed to the fate of the world. But then, are we able to cope with this as a species? How about our natural predisposition, in other words isn't a life like that of aunt Vida securely anchored into our genes?

Since the origin of our species every single minute of every single day was dedicated to collecting and consuming food. We knew - like aunt Vida - all about food but it was never presented on a silver platter. We had to club it to death, dig it up, climb into trees, inspect it, touch it, smell it and make it fit for immediate or postponed consumption. All of this with painstaking attention to detail as small mistakes could be fatal in a mortal sense.

And all of a sudden - on the scale of a species - there was the microwave, the eat before date, convenience food and herds of people who only wish to consume meat that does not resemble meat and cannot tell a zucchini from a artichoke..

Food without labels, without plastic, cardboard or known brand... we haven't got a clue what it is and we are certain a slow and painful death awaits us if we try eating it.

May be this is too much of a shock for a species and the question is if we should return on our tracks, back to the moment where food was a means to an end and communal meals we the standard. Maybe this would be the solution for many health and related problems.

Scheefeten

Vanmorgen aan de ontbijttafel vroeg ik aan drie jongetjes, wat je moet doen als een tekort is aan goedkope woningen. Het antwoord: meer goedkope huizen bouwen. Lijkt mij dus ook, maar de politiek speelt nog steeds met het idee van maatregelen tegen het scheefwonen zodat mensen die 'te goedkoop' wonen gedwongen worden te verhuizen.

Mij lijkt het een beetje curieus dat een overheid bepaalt hoe mensen hun geld moet besteden en stel nou dat je ineens minder gaat verdienen omdat je plots tweeverdiener af bent, werkloos, arbeidsongeschikt of je geld liever besteed aan goed en lekker eten? Gaan we dat repareren met nieuwe subsidies of ontheffingen en sturen we mensen met een eetliefde naar een her(op)voedingsksamp zodat ze worden genezen van hun aanstellerige gewoonte?

Maar goed, als men dan toch besluit om over te gaan tot maatregelen tegen het scheefwonen... en weer een geweldig en ongetwijfeld uiterst efficiënt ambtelijk apparaat gaat optuigen om na te zien op uitvoering en handhaving, dan kunnen we deze lucide aanpak ook wel toepassen om andere vraagstukken op te lossen...

Ik denk aan het probleem van het scheefeten. Zoals bekend zijn biologische en andere bonafide producten relatief duur omdat de volumes waarin ze worden verkocht klein zijn ten opzichte van minder bonafide producten als junkfood en ander gemaksvoedsel.

Merkwaardig genoeg zijn het niet alleen de mensen met lage inkomens die daarom afzien van biologische of anderszins hoogwaardige producten als roomboter en vlees van de ambachtelijke slager. Regelmatig komt het voor dat mensen met een bovengemiddelde lease-auto en dito hypotheekrentesubsidie ondermodalen de pas af snijden bij het bemachtigen van aanbiedingen in de Lidl, Aldi of Action. Tevens schamen deze lieden zich niet om bij AH het karretje en plein public te vullen met Eurosuperaanbiedingen en ander suspect voer. Voedsel wat toch eigenlijk bedoeld was voor mensen met beperkte inkomens... zo ontstaat dus de situatie dat er voor de minderbedeelden acute tekorten ontstaan aan Aldi-aanbiedingen. De vergelijking met de woningmarkt dringt zich nadrukkelijk op.

Het scheefeetprobleem is makkelijker op te lossen dan het scheefwoonprobleem. Voor de handhaving scholen we het caviapolitiekorps om of bij tot vliegende scheefeetbrigade. Met vergaande bevoegdheden om koelkasten, kofferbakken en winkelwagentjes te inspecteren. Overtredingen leiden tot korting op de hypotheekrentesubsidie en die besparing kan direct worden aangewend om biologische en aderzins duurzame producten te steunen. Op termijn biedt deze aanpak ruimte voor een programma als blik op weg, waar we de scheefteetbrigade tijdens haar zegenrijke werk kunnen volgen.