Yakult als landsbelang

In het voorstel voor de Regulation 1924/2006 on nutrition and health claims made by food  die in januari 2009 goedgekeurd moest worden om in 2011 van kracht te worden, stond dat zuivel pas zuivel zou mogen zijn als er minimaal 50 procent aan zuivelbestanddelen in zitten.

Je zou verwachten dat Nederland zuivelland op barricades was geklommen en zich in bressen zou hebben geworpen om te eisen dat die grens radicaal opgetrokken zou worden tot minimaal negentig - want je moet soms wat water bij de wijn doen. De wegen van de politiek zijn echter zo logisch als die van niet nader te benoemen opperwezens (m/v/?).

Er is inderdaad een bewindspersoon manmoedig in de bres gesprongen. Dat was niet de minister van Landbouw of Economische Zaken, maar die van volksgezondheid. Het was ook niet om het belang van de boeren te dienen en de grens naar boven op te trekken. Het was allemaal heel anders.

Nee, minister Klink werd naar Brussel gestuurd om zich hard te maken voor de belangen van het bacteriedrankje Yakult. Daar zit namelijk maar 40% zuivel in en het heet desalniettemin toch een zuiveldrankje. Indien het voorstel was aangenomen, dan had Yakult de receptuur moeten aanpassen of had het geen zuiveldrank meer mogen heten. Dat was natuurlijk slecht voor de verkoopcijfers geweest en/of zou tot extra kosten hebben geleid.

Dus heeft kamerlid Atsma (Joop, CDA), minister Verburg (Gerda, Landbouw, Visserij en Voedselveiligheid, CDA) gevraagd in actie te komen. Het woordje 'dus' doet een zekere logica vermoeden, maar mij ontgaat het allemaal een beetje. Het gevolg was in elk geval dat de minister van VOLKSGEZONDHEID op kosten van de belastingbetaler helemaal naar Brussel is afgereisd om te voorkomen dat Yakult haar receptuur zou moeten aanpassen of haar marketingclaim zou verliezen. Zuiveldrank klinkt natuurlijk een stuk verantwoorder, gezonder, lekkerder en vriendelijker dan bacteriedrank.

Behalve dat ik het heel erg logisch vindt dat iets wat minder dan 50% zuivel geen zuivel mag heten, snap ik niet dat een zichzelf respecterend land een minister van Volksgezondheid naar Brussel stuurt om een individueel bedrijfsbelang veilig te stellen.

Naschrift
Ik kon er niet achter komen of Yakult de receptuur in 2011 heeft aangepast of dat de missie van het CDA succesvol is geweest. Yakult zelf kon ook niet direct uitsluitsel geven. Uiteindelijk kwam ik samen met een woordvoerder van het bedrijf tot de conclusie dat de actie van Klink effect heeft gesorteerd.

Bron: onder andere EVMI

Geen schrille toon, wel Potica

Vandaag even geen zin in een schrille toon, geen zin om me verontwaardigd te tonen over een minister van Volksgezondheid die naar Brussel afreist om zich daar in de bres te werpen voor 'gezondheids & zuiveldrankje' Yakult. Je zou denken dat zo'n minister zich alleen inspant voor volksgezondheidsdingen, maar goed, daar wilde ik het niet over hebben vandaag.

Vida met hond voor haar huis in Lozice

Een paar dagen geleden schreef ik een stukje over tante Vida uit Lozice (Slovenië). Daardoor moest ik weer wat vaker aan haar denken. Vreemd hoe je je op een vanzelfsprekende manier ergens helemaal thuis kunt voelen. Volgens mij heeft dat ook alles te maken met niemand als tante Vida, die zelf een soort vanzelfsprekendheid uitstraalde. Er zat geen aarzeling in de dingen die ze deed. Niet dat ze dingen op de automatische piloot deed of als een soort van bijzaak. Het tegendeel was eerder het geval, alles wat ze deed, van het versieren van de kerk tot het koken van jam - met een tegel op het fornuis - deed ze met liefde en concentratie. Bij haar vergeleken voel ik me - met mijn kookboeken en dure spullen - maar een soort pathetische amateur.

Ter ere van Vida dus maar een typisch Sloveense recept.

 

 

Potica

voor 20 personen

Voor het deeg

• 500 gram meel
• 25 g verse gist
• 250 ml melk
• 70 gram boter
• 70 gram suiker
• 4 eidooier
• 1 tl zout
• 1/2 el bruine rum
• 1/2 el. citroenras
• 1/2 theekopje zonnenbloemolie

Voor de vulling

• 500 gram goede kwaliteit gepelde walnoten
• 1/2 el. citroenrasp
• 1 zakje vanillesuiker
• 250 ml vloeibare slagroom of melk of 150 ml melk en 100 ml vloeibare slagroom
• 2 el. bruine rum
• 2 eieren
• 80 gram suiker
• 150 gram rozijnen

• 25 g roomboter voor het invetten van de vorm
• 20-30 g paneermeel
• 1 ei (om de bovenkant van de orehova potica in te smeren)
• Poedersuiker

Een dag ervoor de rozijnen in de rum laten wellen.

Doe in een klein pannetje 0,5 dl melk en laat het lauw worden, neem het pannetje van het vuur en doe het volgende aan ingredienten erbij: 2 el. meel, gist in kleine stukjes, 1 el suiker, dit nu alles goed fijn vermengen (papje) en even op kamertemparatuur laten staan. Het meel in een kom zeven. Roomboter in een pannetje voorzichtig laten smelten vooral niet laten kleuren of verbranden! Eigeel (4 eidooiers) samen met 70 g suiker vermengen.
Doe in een grote kom de resterende hoeveelheid gezeefd meel, maak een kuiltje en giet het gistmengsel, gesmolten roomboter, 1/2 kopje zonnebloemolie, eigeel met suiker, bruine rum, geraspte citoenschil en de melk er midden in. Nu de massa met een houten pollepel heel goed vermengen (enige kracht is hier wel bij nodig) het deeg moet elastisch zijn en het moet loslaten van de kom. De kom bedekken met een vochtige doek en naast de kachel op een stoel of tafeltje de kom neerzetten. Het deeg moet nu rijzen (Ongeveer +/-45 min.), het gerezen deeg moet de gehele bovenkant bedekken, als dat zover is dan wordt het deeg nogmaals met de houte pollepel vermengd en wederom wordt de kom bedekt met een vochtige doek zodat het nog 15 min. mag rijzen

Oven voorverwarmen op 150 graden
Rozijnen in een zeef of vergiet laten uitlekken Ondertussen smeren we de aluminium ovenschaal in met roomboter. de bodem en zijkanten bedekken we met een dun laagje paneermeel. Op een schone tafel een met meel bestrooid tafelkleed neer leggen. Het deeg nu uit de kom halen en met een deegroller een lap van ongeveer 1 cm dik uit rollen de walnotenvulling in zijn geheel over de deeglap uit smeren de rozijnen netjes over de walnootvulling verdelen. Het deeg wordt nu voorzichtig opgerold je hebt nu een hele lange dikke worst (20 - 30 cm breed), nu snij je deze met een scherpe mes doormidden zodat je twee gelijke stukken heb, de uiteinden worden netjes naar binnen gevouwen zodat de vulling er niet uit loopt, leg de twee stukken voorzichtig in de ingesmeerde ovenschaal naast elkaar doe een stuk bruin bakpapier tussen beide stukken zodat ze niet aan elkaar kleven. Doe een theedoek nogmaals over de ovenschaal en zet het even weg zodat de orehova potica nogmaals mag rijzen, het moet inprincipe bijna de oven schaal vullen.Voordat de Orehova Potica in de oven gaat prik je met een breinaald wat gaatjes erin en met een kwastje smeer je het losgeklopte ei over de Orehova Potica. Nu is het belangrijk dat je er bij blijft als de Orehova Potica in de oven staat de eerste 40 min. op 150 graden de laatste 20 min op ongeveer 180 graden, de bovenkant moet goudbruin zijn.Als de Orehova Potica gebakken is dan laat je haar even afkoelen, nadien wordt het voorzichtig op een grote houten snijplank gelegd en met poedersuiker bestrooid.

Dober tek!

Dit is trouwens devariant met walnoten, Vida maakte hem meestal met maanzaad.

Zie ook dit filmpje zelf krijg ik hier een acute aanval van heimwee van.

Over ontuchtig hamdelen

Ik ging een stukje schrijven over deze 'ham'. Jammer dat ik aanhalingstekens moet gebruiken, want het is zo'n platte manier om te laten zien dat het helemaal geen ham is, maar ik kan het echt niet over mijn hart verkrijgen dit product van de voedselfraudeindustrie ham te noemen.

Deze 'delicatesse', dat lef hebben ze ook ook nog, bestaat uit aan elkaar geplakte stukjes vlees die bij de argeloze koper de indruk moeten wekken dat het hier om echte ham gaat.

Als je de verpakking omdraait lees je ineens, "hamdelen, samengevoegd en gegaard". Hamdelen? Ik snap er weer helemaal niks van. Ik weet niet beter dan dat ham een deel is van de achterhand van een varken dat door koken of roken ham wordt. Voor dat proces heet het geen ham en is het geen ham. Dus kennelijk wordt hier gewerkt met separatorvlees dat tot een geheel wordt geplakt, in een vorm wordt geperst en daarna wordt 'gegaard'. Kennelijk - tja, dit stukje hangt van aannames aan elkaar - wordt het dus niet gekookt. Maar, van onze wetgever mag het kennelijk wel ham heten. Fijn voor de vleesindustrie, maar toch wat raar dat de consument van de wetgever voor citroenen mag betalen, maar knollen krijgt.

Voor alle duidelijkheid en hopelijk ten overvloede, schouderham is geen ham. Ter hoogte van de achterhand van het varken  treffen we namelijk geen schouders aan - varkens lijken ook in dat opzicht op mensen. Dus schouderham is een opzichtige manier om van goedkoop vlees een product te maken waar je als slager of grutter meer aan kunt verdienen.

Het is overigens maar een voorbeeld. Toen ik dit stukje schreef zocht ik nog wat aanvullende informatie. Zo wilde ik weten wat eigenlijk de wettelijke eisen zijn die worden gesteld aan de benaming 'achterham'. Helaas ben ik daar niet achter gekomen, maar zoals wel vaker leidde deze zoektocht tot wat ongezochte vondsten. Zoals de Yakult-affaire, maar daarover later meer. De grap is wel dat deze affaire wat licht doet schijnen op de manier waarop de warenwetgeving tot stand komt.