Horror op polderniveau

Ik geef toe, dat polderniveau doet het kippenvelgehalte al meteen ernstig afnemen, maar desalniettemin, ik ben zelf wel even geschrokken zaterdag.

Omdat het als apostel van MijnKoeJouwKoe en De Vrije Koe goed is om met beide voeten stevig in de zware klei te staan, bevind ik me regelmatig in een slagerij. Zo was ik daar zaterdag omdat er gehakt gedraaid moest worden. Tevens had slager Bert Vlot hamburgers voor ons gemaakt. Echte, zonder rare toevoegingen. Die hamburgers moesten nog wel even worden verpakt en diepgevroren.

Nadat ik klaar was met het draaien en verpakken trof ik Bert aan in de vriescel. Hij was onze spullen op rekken aan het uitspreiden opdat ze optimaal zouden bevriezen. Ik bood aan dat  van hem over te nemen en niet veel later zat ik bij minus 30ºC op mijn knieën bij een rek om het vlees netjes over de rekken te verdelen. Hoewel het geen werkje is dat veel denkkracht vereist, ging ik er toch helemaal in op.

Koelbloedig
Toen ik klaar was draaide ik me om en constateerde ik dat de deur van de vriescel dicht was. Potdicht. Ik duwde tegen de deur en - zoals verwacht - hij gaf geen krimp. Zoals een modern mens betaamt checkte ik meteen mijn mobiel. Zoals verwacht - wederom kreeg ik gelijk - bleek deze geen bereik te hebben. Koelbloedig - dat kostte weinig moeite bij -30ºC - ritste ik meteen alle ritsen dicht en zette ik mijn capuchon op. Daarna bedacht ik me dat er een gerede kans was dat niemand die dag, laat staan op zondag enige aanleiding zou kunnen zien om een blik te werpen in de vriescel. Dat was geen opwekkende  gedachte, maar ik kreeg het er wel warm van.

Ik wist toen ook niet veel meer te doen dan nog wat vaker en harder tegen de deur te duwen. Bonken en schreeuwen leek me gezien het isolatiepakket vooralsnog zinloos. Dat was maar goed ook, want ineens vroeg ik me af of het wel een scharnierende deur was. Ik kon het me echt niet herinneren. Maar door voorzichtig trekken ontdekte ik dat het inderdaad een schuifdeur was.

Hamburgertest
Thuis heb ik mijn twee zonen de eerste echte Vrij Koe Hamburger laten proeven. Ze konden hem vergelijken met iets soortgelijks van een of andere super. De hamburger van Vlot heeft met vlag en wimpel gewonnen. Zo zeer zelfs, dat mijn jongste er inmiddels een dagtaak van heeft gemaakt om te vragen naar meer en vaker.

Rund

Gisteren wilde ik vol goede moed ten strijde trekken tegen een massa onrecht in de wereld. Aanleiding was een twittertwist tussen @mariannethieme en @heijerhof over de bedenkelijke rol van supers, kiloknallers, boeren, voorwaarden vooraf (of niet), de rol van de overheid (of niet). Daarnaast een groot artikel in de Volkskrant over hoe werknemers in de vleesindustrie worden behandeld. Maar goed, er zijn zo van die dagen dat je de juiste toon niet vindt of dat je leidt aan een teveel aan zelfrelativering.

Bovendien had ik een dag eerder lekker gekookt uit RUND, van John Torode. Ik kreeg het van Cynthia van DeVrijeKoe. Het boek had een betere vertaler verdiend, maar het biedt wel heel veel inspiratie in de vorm van 100 recepten die op een aanstekelijke manier zijn neergepend. Misschien dat zoiets me ook wel te vrolijk maakt voor een ernstige poging tot bestorming van barricades en waaghalzerige sprongen in bressen.

Uit het boek heb ik 'De beste aardappels uit de oven' gemaakt. Daarvoor heb ik een half potje van mijn gekoesterde griebenschmalz gebruikt. Ik denk dat dat een doodzonde is, maar het leverde wel de lekkerste aardappels ooit op. Daarnaast heb ik - speciaal voor mijn zonen - hamburgers gemaakt met oystersaus en ketchup in plaats in plaats van peper en zout en ook dat was een ontdekking. Een klein probleem was wel dat ik geen ketchup in huis had, maar gelukkig is dat snel gemaakt.

Binnenkort ga ik ook Gestoofd rundvlees met knoedels proberen en een Thais recept met vang. Een aanrader dus. De vang is een lastig stuk vlees waarmee je wat moet doen om het eetbaar te krijgen en dus een reden te meer om er mee aan de slag te gaan.

Het is dat ik zo naar slagerij Vlot moet, want anders zou ik hier nog wel een recept aan hebben toegevoegd, maar dat houdt u nog te goed.

RUND
John Torode
Uitgeverij Van Dishoek
ISBN 978-90-475-0832-8

Neanderthalers met smoothies

Mijn bijdrage aan de bonenestafette, een foto van twee pronkbonen

Vandaag viel mijn oog op een mailtje met als titel "4 reasons you shouldn’t eat grains". Ik las het met een half oog, dacht aanvankelijk dat het over bonen ging omdat ik gisteren iets had gedaan in het kader van de bonenestafette.

Langzaam drong echter tot me door dat het inderdaad over graan ging, dat spul waar ze brood van maken en pasta en taarten en pepernoten en knödel en gnocchi... Altijd gedacht dat dat toch de onschuld zelve was, maar daar blijkt weer niks van aan. Je wordt er DIK van. Schijnt heel erg te zijn, dat 'dik'.

De schrijver van het artikel begint vervolgens een queeste naar een graanvrij leven, het zogeheten paleodieet. Dat had hij uit een boek. Als ik eerlijk ben, had ik een ander, romantischer idee bij dat paleodieet. Dat zal wel komen omdat ik het platteland bevolk. In elk geval zag ik de moderne neanderthaler niet direct voor me lurkend aan een smoothie of hopen suiker wegwerkend.

Door het lezen van een tweede boek ontdekte onze briljante voedingskundige namelijk dat het verorberen van bergen suiker en smoothies (alles met weglating van brood en/of pasta) niet de weg was naar een slanke taille.

Zoiets stemt me toch een beetje treurig, zoals zijn hele zoektocht me niet veel vrolijker maakte. Hij hobbelde al etend en zwetend van de ene ontgoocheling naar de andere. Jammer ook omdat het bij mij tot de trieste constatering leidde dat dat paleodieet helemaal geen vrolijke boel was van mannen en vrouwen op blote voeten en in berenvellen, die bij een lekker vuurtje onbeschaamd zaten te kluiven aan onbeschoft grote bouten. Alles uiteraard rijkelijk begeleid door forse hoeveelheden wijn in bonkige kroezen, nappen, hoorns en schedels. Niks van dat alles. Het is weer de zoveelste variant van de zuinig kijkende weightwatch-adepten met een chronische gebrek aan zelfrelativering.

Zou het niet gewoon veel gezonder zijn om gevarieerd en vooral lekker te eten in plaats van eten en/of voedsel in te zetten als middel om te komen tot een stuk zelfontplooiing naar de medemens toe of iets anders heel ergs. De vraag stellen is hem beantwoorden.

Opmerkelijk overigens dat de schrijver het niet na kan laten Oscar Wilde aan te halen met zijn uitspraak, "Als met mate, inclusief matigheid". Dat lijkt mij een rake observatie.

Flexitariër sex/Flexitariër exit

Het had me zo leuk en logisch geleken: MijnKoeJouwKoe samen met de Vrije Koe, de Livar varkens, grasvarkens en -kippen en nog wat andere echt duurzame initiatieven op de site en in de winkel van Natuur & Milieu. Die proberen namelijk het flexitarisme te propageren via de site ik ben flexitariër.

Flexitariërs proberen hun impact in te perken door minder vlees te eten en dat is een nobel streven. Van Natuur & Milieu verwacht je dat ze zo'n initiatief van harte steunen, maar ook dat ze mensen proberen te weerhouden van het eten van fout vlees. Dat laatste blijkt echter niet het geval. In hun winkel komen onder de categorie "deel vlees" namelijk producten voor waarin een deel van het vlees is vervangen door plantaardig materiaal, maar waarin het vlees absoluut niet verantwoord is.

Dat vlees komt gewoon van gangbare bedrijven die antibiotica preventief inzetten om de kostprijs tot het uiterste te drukken, die zich weinig tot niets aan zaken als dierenwelzijn en natuur gelegen laten liggen en naar alle waarschijnlijkheid worden de betrokken boeren uitgeknepen. Ik vind dat niet kunnen, maar Natuur & Milieu denkt daar anders over.

Bij het inrichten van onze “winkel” hebben we de optie overwogen om ook duurzaam vlees toe te voegen. Uiteindelijk hebben we van die mogelijkheid afgezien om twee redenen. Ten eerste omdat duurzaam geproduceerd vlees goed aan de labels te herkennen is.

Of dat laatste zo is, valt te betwijfelen. Er wordt nogal eens gesuggereerd dat zaken duurzaam en/of diervriendelijk zijn, terwijl op die claims vaak veel valt af te dingen. Neem bijvoorbeeld de labels van de Dierenbescherming of Puur en Eerlijk van Albert Heijn.

Natuur & Milieu blijkt ons echter een beetje op het verkeerde been te zetten, want eigenlijk willen ze helemaal geen flexitariërs kweken. We  worden gewoon een beetje verneukt, een typisch gevalletje van flexitariër sex dus.  Mijn eerste associatie met uitgestorven enge beesten was dus zo gek nog niet.

Ten tweede omdat het toevoegen van duurzaam vlees aan onze “winkel” niet goed past bij het doel en de boodschap van onze campagne: wij willen mensen verleiden om vaker te kiezen voor een plantaardig alternatief voor vlees.

 In de ogen van Natuur & Milieu rechtvaardigt dat kennelijk heel veel, zoals import van foute soja en het opsluiten van varkens in megastallen. Maar zo voegt de milieuclub er wat obligaat aan toe:

Overigens vinden wij het erg belangrijk dat vlees duurzamer en diervriendelijker wordt geproduceerd. We zijn hierover in gesprek met verschillende producenten en retailers.

Waarom dan niet nu al de producenten en retailers steunen die eigener beweging hun best doen om de wereld een beetje beter te maken valt mij niet uit te leggen en daar heb ik ook geen 'begrip' voor. Sorry Natuur & Milieu, maar 'lastig' kan nooit een excuus zijn.

In dat kader is het ook lastig voor ons om in onze “winkel” aandacht te besteden aan jouw waardevolle initiatief. Wij willen onze lijn voor iedereen helder houden, vandaar dat wij geen producten promoten die voor 100% van vlees zijn gemaakt. Ik hoop dat je daar begrip voor hebt.