DDR AGF en schaamlapjes

Misschien wat veel afkortingen voor een kop, maar nood breekt wet. Later wordt het wel duidelijk. We waren afgelopen week bij een biologische boer en bij een ambachtelijke slager in verband met de organisatie van de Terra Madre dag van Slow Food te Kinderdijk. Tijdens beide gesprekken kwam de beperkte keuze in de supermarkt aan bod.

Misschien dat u ons nu verdenkt van hersenverweking van de progressieve soort. Immers, het supermarktaanbod is toch juist overweldigend en je ziet door de bomen het bos niet meer. Dat beeld klopt óók, maar we willen het niet hebben over zaken als wc-papier, fantasiezuivel, koffie en al die andere merkproducten. Want inderdaad, keus te over.

Mensrechtenaantastende uitwas
Dat geldt niet voor vlees, groenten, fruit en aardappelen. Want waar u bij de koffie een ruim aanbod heeft van arabica, robusta, rood-, goud- en nog wat merk, bonen, verschillende malingen en soorten branding en dat alles van verschillende merken en al dan niet met of zonder cafeïne en wel/niet van de faitrade, rainforest alliance, UTZ en wat dies meer zij. bestaat het spruitjesaanbod* uit één [1].

Niemand die zich daarover verbaast, zoals ze zich indertijd in de DDR ook niet verbaasden over geen keuze mogelijkheden in de winkels. Wij, aan de goede kant van het IJzeren Gordijn, vonden dat een mensrechtenaantastende uitwas van de Socialistische Heilstaat. Maar dat de supermarkten bepalen dat we maar één spruitjesras mogen eten vinden we heel normaal. En dat terwijl er minstens 32 verschillende rassen zijn en al die rassen hebben iets dat het voorkeursspruitje van de supermarkt niet heeft en dat is smaak. Het kenmerkende bittertje is er vakkundig uitgeteeld en de shelflife - zoals dat heet - is maximaal opgevoerd.

Emulgatorenrijk
Voor de supers een groot voordeel, want nu lust iedereen spruitjes. En om nog iets te proeven koopt u er maar een emulgatorenrijk sausje bij of gaat u ze wokken in een gearomatiseerde wokolie (dat hebben ze dan weer wel).

Voor vlees geldt grosso modo hetzelfde. Het aantal snits is lekker beperkt, dat maakt het schappenvullen lekker overzichtelijk. Zo kan je mooi sparen op personeelskosten want niemand stelt vragen over minder bekende snits als bavette, jodenhaas, pianostuk of puntborst. Vlees dat minder toonbaar is wordt gepimpt en levert zo een mooie marge op als gepaneerde schnitzel of ander kant-en-klaarvlees dat u alleen maar even in de pan hoeft te leggen. Wij noemen dat schaamlapjes en wie zich moet schamen, dat mag u zelf uitmaken.

Bij de aardappelen lijkt het iets minder erg, maar ook hier schrijdt de debilisering voort. We hoeven echt niet te weten welke rassen we kunnen kopen. De aanduiding kruimig of vastkokend is meer dan voldoende.

*vervang spruitjes gerust door elke andere groente

Puur maar misschien niet eerlijk

Ik vrees dat ik binnenkort opvallend vaak onopvallend gevolgd zal worden door onopvallende lieden met gleufhoeden en trenchcoats. Ik ontkom er immers niet aan om in deze blog wat woorden te gebruiken die uitgefilterd worden door bevriende inlichtingendiensten. Maandag namelijk hoorde ik Joris Lohman van de Youth Foodmovement (YFM) op Radio1 zulke ongelooflijk gematigde dingen zeggen over AH's Puur en Eerlijk, dat ik me ging afvragen of ik soms een fundamentalistische food-extremist ben geworden.

De aanleiding was de stellingname van Foodwatch tegen AH's Puur en Eerlijk. Foodwatch vindt het namelijk puur nóch eerlijk dat Albert Heijn de suggestie wekt dat de producten van dat huismerk puur én eerlijk zijn. Want de grootgrutter legt de lat voor dit 'huismerk' wel heel erg laag. Als slechts één component een keurmerk heeft op gebied van duurzaamheid, dan valt het al in de prijzen.

...dat gaat dan echt over gezondheid
Een voorbeeld, cake die stijf staat van de e-nummers, maar waarvoor eieren zijn gebruikt met een ster van de Dierenbescherming (u weet wel beter leven, maar zonder snavel en met heel veel op 1m2) is Puur & Eerlijk. Althans volgens de opvatting van AH. Joris vindt dat verdedigbaar en noemt en passant Ik-Kies-Bewust als lichtende voorbeeld. Maar, daar lijkt hij het spoor helemaal bijster. Hij zegt daarover, '...dat gaat dan echt over gezondheid..." Dat weten we dan ook weer...

Maar, terug Puur & Eerlijk en/of AH. Deze laatste zegt, dat ze het de consument gemakkelijk wil maken om tot goede keuzes te komen, maar tevens is Puur en Eerlijk een marketinginstrument. Waar AH een beetje aan voorbij gaat is dat de gemiddelde consument nog steeds denkt dat "en" en betekent en "of" of. Al met al krijg ik sterk de indruk dat marketing en voorlichting bij AH op gespannen voet leven. Waar Joris van mening lijkt dat AH best goed bezig is, heb ik maar snel de petitie van Foodwatch getekend.

NB's
1 - Vooralsnog ga ik ervan uit dat Joris zijn dag niet had.
2 - Voor alle duidelijkheid, Ik-Kies-Bewust is evenmin een betrouwbaar kompas voor de zoekende consument

Hoi! Weer een loket en nóg een keurmerk!

In een eerdere blog heb ik me al eens uitgelaten over de kronkelige wegen van de AGOS, de club die namens ons allen, maar meer specifiek namens de grootgrutters en voedingsmiddelengiganten, binnen de EU voor de kleine Nederlandse streekproducten moet moet opkomen. Het clubje, dat wordt gedomineerd door het Hoofdproductschap Akkerbouw, het CBL en de NFLI (Nederlandse Federatie van Levensmiddelenproducenten) bestaat nu zo'n 17 jaar en is er in geslaagd om in al die jaren negen producten op te laten nemen, dus iets meer dan een half product per jaar. Daarvan zijn drie producten ordinaire fabrieksproducten (zie het eerdere blog) en zo komen we op een rendement van iets meer dan 0,35 producten per jaar.

Dat mag geen verwondering wekken. Als je ze bijvoorbeeld voorstelt de Goudse stroopwafel en de banketstaaf als GTS op te nemen, dan beginnen ze te schuimbekken, want dan zouden de leden van de NFLI zich ineens aan duidelijke spelregels moeten gaan houden en dat lijkt strijdig aan landsbelang, brengt het koningshuis in gevaar of is iets wat de Sara Lee's en Unilevers niet fijn vinden (ben vergeten wat precies).

Maar goed, met een dergelijk rendement denk je in tijden van rücksichtloss bezuinigen op kunst, zorg, onderwijs natuur, geestelijke gezondheid, leger.. dat dit clubje ook wel geëlimineerd zal worden. Niets blijkt minder waar.

Volgens een brief van de heer (dr.) Bleker blijft het AGOS gewoon bestaan voor Europese bescherming, maar komt er daarnaast een loket streekproduct dat met een eigen keurmerk komt. Fijn voor de financiële positie van SPN, LTO en de Taskforce Multifunctionele Landbouw, maar zitten we daar nu echt op te wachten? Was het niet handiger geweest om de samenstelling van het AGOS rücksichtloss te wijzigen en bijvoorbeeld Slow Food, de horeca en Nudge een stem te geven en de vossen uit het kippenhok te jagen?

Eigenlijk heel ironisch, dat een land met zo weinig streekproducten met een Europese erkenning meent dat er naast deze EU-bescherming ook een specifiek Nederlands keurmerk moet komen en dat daar dan ook nog geld voor is in deze tijden. Ironisch, maar ik kan er niet echt om lachen.