Good things in life are free

Misschien een beetje een afgekloven vorm van wensdenken die kop. Een fijn zoethoudertje voor de minima, maar aan de andere kant schuilt er een diepe waarheid in. We wilden namelijk iets schrijven over honing en aan zulke zaken gaat meestal een moeizaam denkproces vooraf.

We bedachten ons dat honing wel heel erg simpel is, gewoon een kwestie van wachten tot die diertjes hun raten hebben volgespuugd met nectar, de raten in een centrifuge stoppen en de honing in potjes doen. En dan heb je een goudeerlijke delicatesse. Zo simpel kan het zijn.

Sabeltandtijgerkroket uit de automatiek
Dat geldt wel voor meer delicatessen, denk aan bosaardbeitjes, bosbessen, truffels, appels, peren, wild, vis... Hoe minder je eraan doet hoe beter het is. Maar misschien is dat een denkfout, want je moet de aardbeitjes en bosbessen wel zelf plukken en voordat je een aardig portie hebt verzameld ben je wel een stiefkwartiertje verder.

Misschien zit het daar wel in, in de voldoening, in het besef dat je er iets voor hebt moeten doen. Dat klinkt welhaast eng calvinistisch, maar wellicht is het calvinisme ook niet meer dan een vorm van spinning avant la lettre. Anders gezegd, we genieten nu eenmaal meer van iets als we er iets voor hebben moeten doen. Zo genoten we reeds in de oertijd al meer van een eigenhandig om zeep geholpen sabeltandtijger dan van een sabeltandtijgerkroket uit de automatiek. En Calvijn besloot dat dát goed was.

Hoe meer we ons er mee bemoeien hoe minder het wordt
Aan de andere kant, hoe minder we rommelen, hoe beter het is. We realiseerden ons dat toen we ene stukje schreven over die Spaanse varkens. Laat ze lekker buiten lopen, hun eigen kostje bij elkaar scharrelen en zonder dat je er iets aan hoeft te doen, krijg je de lekkerste hammen en worsten die er zijn. Dat geldt ook voor koeien. Hoe meer we ons er mee bemoeien hoe minder het wordt. Eindeloos doorfokken tot we topsport vlees- of melkkoeien hebben leidt tot veel maar smakeloos vlees.

Voor die paar mensen die het nu nog niet weten, vlees zonder vet smaakt naar niks. Gemarmerd moet het zijn en donkerrood. Maar dieren die niet bewegen krijgen vlees dat lichtrood tot bijna wit is en dus is er fanatiek campagne gevoerd voor mager vlees. Maar genoeg gesomberd.

Leer weer genieten van vet, van volle melk, boter... van mooi dooraderd vlees. U zult merken dat dat vlees niks anders nodig heeft, zelfs geen support act in de vorm van een sausje en dat geldt ook voor echte melk en echte yoghurt en natuurlijk voor die eerder genoemde honing. Jammer dat dat haast nergens meer te vinden is, maar gelukkig is het simpel te bestellen [klik maar op vette en onderstreepte woorden].

Moraalridders met vork en mes

Dat we zo af en toe onze afkeuring uitspreken over bepaalde zaken wordt ons niet altijd in dank afgenomen. We zouden elitaire moraalridders zijn. Dat snappen we nooit zo erg, van ons mag u eten wat u wilt, maar wij verbazen ons vaak over bepaalde producten. Over producten met ambachtelijke namen die suggereren dat het rechtstreeks van een boer afkomt die niet alleen met een accent spreekt, maar zo ook schrijft. Zulke boeren zijn wij nog nooit tegengekomen en bovendien komt dat spul gewoon uit een fabriek.

Niet dat we wat tegen fabrieksspul hebben, maar we kunnen niet goed tegen foodmultinationals die de suggestie wekken dat hun fabrieksvoer hoogstpersoonlijk door lieftallige jonge dames in antieke keukens wordt samengesteld. Zo lazen we net weer over ambachtelijke Pepsi Cola, uit de tap en zo blijven we ons verbazen.

Géén zuurpruimig stukje
Maar voor u nu denkt dat dit een zuurpruimig stukje wordt, de aanleiding voor deze oprisping is vrolijkstemmend. FOODbazar heeft weer een nieuwe deelnemer, uit Armenië ditmaal. Een behoorlijk onbekend stukje van de wereld met imposante bergen, intrigerende kastelen, een roerige geschiedenis en een onbekende keuken.

Noach Delights haalt er producten vandaan die met name worden gemaakt van lokaal fruit zoals moerbeien, gele kersen, vijgen en kweepeer. Daarnaast doen ze veel met walnoten (rijpe en groene). Simpele topkwaliteit en erg lekker bij een mooi stuk boerenkaas of simpelweg door de yoghurt. Die wordt daar dan in één klap culinair van. Wij waren in elk geval erg onder de indruk van onze eerste indrukken van de confitures en de producten op siroop.

Moraalridder-alert
Eigenlijk waren we dusdanig onder de indruk dat we - moraalridder-alert! - van mening zijn dat je deze spullen niet moet combineren met fabrieksyoghurt. Probeer gewoon een keer de yoghurt van Zuivelboerderij Kuiper, die is niet schenkbaar, blijft gewoon in de fles hangen, heeft een mooie ronde gelaagde smaak en dat komt omdat deze yoghurt op de ouderwetse manier wordt gemaakt. Dus met een startercultuur, in de fles, door de met melkzuurbacteriën geënte melk te verwarmen en de natuur haar werk te laten doen. Fabrieksyoghurt is in principe altijd dunvloeibaar omdat het verpompbaar moet zijn en dat proef je.

Hangop en dinosauriërs

Wikipedia schrijft over hangop, "Toen hangop nog niet industrieel werd gefabriceerd, werd dit veelal thuis met de hand gemaakt. Hiertoe nam men een vochtige theedoek, die men losjes spande over een schaal door middel van bijvoorbeeld wasknijpers. Hierin schonk men karnemelk of yoghurt. Vervolgens liet men dit een nacht uitlekken en verkreeg men een ingedikt melkproduct met en kwarkachtige structuur."

Klinkt toch een beetje als, "Toen de dinosauriërs de aarde nog onveilig maakten..."

Dynosauriërs zien we nooit meer terug, maar u hoeft zich niet neer te leggen bij industrieel gefabriceerde hangop van industrieel gefabriceerde yoghurt.

Gewoon een fles boerenyoghurt (eigenlijk een pleonasme, want al het andere is fabrieksyoghurt) thuis laten bezorgen of ophalen bij Kaas- en zuivelboerderij Kuiper en dan braaf de aanwijzingen van Wikipedia volgen. Zo simpel kan het zijn.