We hebben niks tegen suiker. Suiker is een prima energiebron. Als je snel veel energie nodig hebt, dan zijn suikerhoudende producten een prima oplossing. De suiker in de die producten of gewoon pure suiker - maar dat vinden wij weer niet zo lekker - zit binnen de kortste keren in je bloed en is dan meteen beschikbaar voor de krachtsinspanning die je moet leveren.
Maar zó vaak hoeven wij geen enorme krachtsinspanning te leveren. Hooguit als we druk zijn met wilgen knotten en het uitbaggeren van onze sloten. Voor de rest lopen we een paar keer naar de brievenbus, kuieren we naar het einde van de tuin en zitten we op een toetsenbord te rammelen. Daarvan ga je zelden of nooit bibberen als gevolg van een acuut suikertekort.
Rabiate verkettering verzadigde vetzuren
Vroeger was dat misschien anders, tenminste als je geen aristocraat was. Toen was zwaar fysiek werk - ook voor de vrouw des huizes - schering en inslag. De paradox is echter dat we toen een fractie van de suiker aten van de hoeveelheid die we nu gemiddeld consumeren. Twee eeuwen geleden was het 4,5 kg per persoon per jaar, maar nu is het 39 kg.
Dat die chronische overdosering problemen gaat opleveren voor de volksgezondheid staat buiten kijf. Gemiddeld kampen we steeds vaker met overgewicht en diabetes type twee gaat uitgroeien tot een serieuze epidemie.
Genuanceerd als we graag willen zijn, voelen wij weinig voor zoiets als een suikertax of een stoplichtsysteem. We roepen ook niet dat suiker 'het witte gif' is. Dat laatste is ook gewoon onzin. Het gaat om de dosis. Maar tegelijkertijd vinden we dat ons Voedingscentrum wel heel erg suikervriendelijk is. Zo rabiaat als verzadigde vetzuren worden verketterd, zo stil zijn ze als het gaat om de gevaren van suiker.
Kulargument
Zelf geven ze aan dat dat is omdat er in Nederland geen richtlijn bestaat omtrent de maximale inname van suiker. En dan worden ze ook meteen heel consequent. Ze vermelden zelfs geen suiker bij hun recepten. Bij die recepten staat een keurige tabel met voedingswaarden (zoals verplicht op etiketten), maar waar elke fabrikant gehouden is aan de vermelding "Koolhydraten; waarvan suiker", volstaat het Voedingscentrum met "Koolhydraten".
We hebben ze daarop aangesproken, ze konden dat niet verdedigen met enig argument en hebben beloofd dit aan te passen. Het heeft alleen nog wat (technische) voeten in de aarde. Dat lijkt ons een kulargument, maar dat terzijde.
Maar zoals gezegd, zoeken we graag we graag de nuance. Dat kostte dit keer wat moeite, maar zodra we worden lastig gevallen met argumenten die niet steekhoudend zijn gaan we spitten. Zo viel ons oog op een chipsverpakking. Op die verpakking staat aangegeven hoeveel suiker per 100 gram en daarnaast staat de referentie inname aangegeven (voorheen ADH - Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheid). In het geval van de chips is een portie van 20 gram goed voor 1% van de referentie inname voor suiker. De chipsproducent lijkt daarmee braver dan het Voedingscentrum.
Onverdund kritisch
Toen we gingen zoeken op Referentie Inname stuiten we meteen op een pagina van het Voedingscentrum. Daaruit bleek dat dát dus wel een officiële richtlijn is. Onze eerste impuls was om het voedingscentrum stevig de oren te wassen. Want een beetje vrijblijvend shoppen in het richtlijnenwinkeltje vinden we niet zo netjes.
We waren echter blij verrast toen we verder lazen. Dat vermaledijde Voedingscentrum bleek ineens onverdund kritisch te zijn. Die RI wordt aangegeven als percentage per portie. In het geval van de suiker in de chips 1%. Valt donders mee denk je dan, maar dan hebben we het over een portie van 20 gram... een tiende van zo'n zak. Het Voedingscentrum schrijft hierover:
Bij het lezen van het icoon moet ook gelet worden op de portiegrootte. Deze bepaalt de fabrikant zelf en komt niet altijd overeen met de praktijk. Een halve literfles frisdrank bestaat bijvoorbeeld uit 2 porties. De fabrikant berekent de hoeveelheid suiker voor 1 portie en zet dat op het etiket. De meeste mensen drinken zo’n flesje in één keer leeg, terwijl ze niet weten dat het eigenlijk 2 porties zijn. Je krijgt dan wel 2 keer zoveel suiker binnen als het gehalte dat voor 250 milliliter op het etiket staat.
Als je een halve zak chips leeg eet, krijg je vijf maal zoveel suiker, zout, calorieën etcetera binnen... Bovendien is die RI gebaseerd op een volwassen vrouw terwijl veel chipseters nog puber moeten worden. Je zou er moedeloos van worden. Die hele warenwetgeving lijkt per definitie lek als een mandje. De gemiddelde consument heeft er in elk geval niets aan.
Vervolg van aflevering 1
We hadden het apparaat nu netjes ingeleverd en af en toe wierpen we een blik op de rekening om te kijken of ons geld al was teruggestort. Na een week gingen we maar eens bellen. Er werd ons verzekerd dat het er binnen twee weken weer op zou staan.
Vonden we wel een beetje raar van zo'n bank. Ze kunnen zo geld van je rekening halen en dan kost het moeite het er weer op te zetten. Dat is toch juist hun core business? We dachten er verder niet over na. Na twee weken was het er echter nog niet. "Binnen twee weken? Heeft mijn collega dat gezegd? Het is binnen enkele weken zoals u ook kunt nalezen in onze bevestiging." Dat bleek te kloppen, maar toen was voor ons de maat vol.
We besloten een klacht in te dienen en ja, daarvoor biedt ING een vindbaar linkje aan. Na ongeveer 650 woorden drukten we op "VERSTUUR". Daarna verscheen de melding, "time-out" en weg was de klacht. Niet in de betekenis van "op weg", maar in de betekenis van "verdwenen, opgelost, vernietigd, ausradiert". Na enige minuten met lege ogen naar het scherm te hebben gekeken plaatsen we een bericht op twitter.
Lollig. #INGKLACHT Formulier ingevuld, druk op 'verstuur' ...klacht weg..
Hierop werd snel contact met ons opgenomen, via Twitter, via een Facebookpagina en zelfs telefonisch. Men toonde begrip, maar kon niet veel doen, want degene die erover ging was er niet, maar er zou naar gekeken worden en bij eventueel renteverlies zou dat worden vergoed. Dat 'eventueel' begrepen we weer niet zo goed, maar dat was niet zo bedoeld ofzo.
Er is iets heel erg mis
Uiteindelijke kregen we de 'zaakgelastigde' aan de lijn. Aardig en voorkomend meisje leek ons. Het bleek zo te zitten dat ING - bank, jaaromzet €15.601.000.000 - die €877 pas kon overmaken als ze dat bedrag van onderaannemer ATOS/Worldline hadden ontvangen. We vielen van onze stoel en hebben de dame in kwestie het vriendelijke advies gegeven heel snel een andere baas te zoeken. Want als een bank niet in staat is klanten pas te betalen nadat een onderaannemer een relatief lullig bedragje heeft overgemaakt, dan is er iets heel erg mis.
Bovendien hadden we inmiddels een andere oplossing gevonden om kaartbetalingen te accepteren. Een kastje dat niks kost en meer kan. Natuurlijk wordt een percentage van de omzet ingehouden, maar ze kunnen tenminste niet zomaar geld van je rekening halen. Via telefoon of tablet klik je op de producten die de klant heeft gekocht en zo houdt je heel makkelijk een overzicht van wat je hebt verkocht. Heel wat handiger dan zo'n vaag pinautomaatbonnetje. Het heeft iZettle, maar er is iets soortgelijks van Payleven.
We hadden ING nog iets gevraagd
Enfin, 7 juni stond het geld weer op onze rekening. Na wat tweetjes kregen we ook nog een compensatie van €25. Verder was er nog een aardigheidje beloofd. Moesten we ook achteraan en toen kregen we een Brunacard ter waarde van €5. Maar we hadden ING nog iets gevraagd.
Al dit gedoe, al dat nodeloze tijdverlies was niet nodig geweest met een betere bevestigingsbrief. Hoeveel moeite kan het zijn je klant te bedenken voor zijn jarenlange klandizie, hem nog even te wijzen op de procedure (Uw pinautomaat wordt door een koerier bij u opgehaald...). We hebben aangegeven dat wij daar niets meer aan hebben, maar dat we graag zien dat deze brief wordt aangepast. We hebben zelfs onze diensten als tekstschrijver aangeboden - gezien het salaris van de topman - tegen een marktconform tarief uiteraard.
Maar die brief willen ze niet aanpassen of ze willen hem niet aan ons laten zien. Aangekondigd dat we dan maar een blogje gaan schrijven over deze klucht en dat mocht, zo werd ons via twitter te verstaan gegeven. Dus vandaar.
Dit is nogal erg off-topic, maar we mogen van ING een blog wijden aan de manier waarop ze een klacht hebben afgehandeld. Dat is geen hobby van ons, we schrijven liever over eten en drinken.
We hadden ooit een pinautomaat aangeschaft bij ING want dat leek ons handig. U kent ze wel, van die grijze apparaten waarmee je overal en soms kunt pinnen. Het apparaat kent maar één kunstje; bedrag invoeren, pas in stoppen, pincode intoetsen, geld van rekening klant afschrijven en na enkele dagen verschijnt dat bedrag dan op je rekening. Als er in weekend wordt betaald, duurt het allemaal wat langer uiteraard (?).
Minder heldere momenten
Dat apparaat wordt gehuurd van de bank en daar betaal je elk kwartaal ongeveer €200 voor, exclusief een bedrag per transactie. Vaak werkt het feilloos en vaak werkt het niet, maar à lá.
Begin dit jaar besloten we het apparaat uit dienst te nemen. Dus even gekeken op de site van ING, maar daar kwamen we niet uit. Dus gebeld en toen bleek dat we natuurlijk hadden moeten kijken bij "aanvragen pinpakket". Ja, ook wij hebben wel eens wat minder heldere momenten...
Formuliertje ingevuld en opgestuurd, nog even gekeken wat we met het kleitablet moesten doen, maar niks gevonden. Gingen er dus vanuit dat je dat apparaat gewoon 'mocht' houden net als je mobiele telefoon als je je contract verlengt. We kregen al snel per post een bevestiging thuis.
Ambtshalve correctie
Misschien dat we tot de hypersensibelen behoren, maar we vonden de toonzetting wat naar. Er kon geen bedankje vanaf voor al die duizenden euro's abonnementsgeld, het leek ze niet te spijten dat ze een trouwe klant waren kwijtgeraakt en er werd zelfs niet gevraagd naar de reden van beëindiging. Maar we waren allang blij dat we verlost waren van die financiële aderlatingen. Overigens ook hier geen woord over wat te doen met het apparaat zelf.
Dat was eind februari. Eind april bleek er ineens €877 van de rekening te zijn afgeschreven met de weinig verhelderend omschrijving, "Ambtshalve correctie Pinpakketcompleet". We vreesden dat een hacker iets met onze rekening had uitgehaald. Bellen met ING leek geboden, maar dat leverde niets op. We stuitten elke keer op een bandje met de tekst, 'Het is momenteel drukker dan u van ons gewend bent. Probeert u het later nog eens." Waarna de verbinding werd verbroken.
Tóch inleveren
Drie dagen lang hebben we vergeefs geprobeerd ING te bellen. Uiteindelijk toch maar op de fiets naar het dichtstbijzijnde ING-kantoor. Daar was het gelukkig heel rustig, met maar twee klanten voor me en zodoende waren we al na een uur aan de beurt.
De baliemedewerkster wist het aanvankelijk ook niet en na enig gespit ontdekte ze dat we het apparaat tóch had moeten inleveren. En nee, dat kon niet op dat kantoor, maar we moesten gewoon even één van de nummers bellen die op een kaartje stonden en dat apparaat weer mee naar kantoor nemen. Nu zijn we slecht in het onthouden van nummers, maar deze nummers hadden we de afgelopen dagen al zo vaak gebeld, dat we ze uit ons hoofd kenden. We hebben het kaartje maar laten liggen.
Opgenomen door een mens
Eenmaal terug op onze post wéér dat nummer gebeld en bij een derde poging werd er opgenomen. Door een mens. We waren echt even van ons apropos. Mens gaf ons een ander nummer dat we moesten bellen, toen kregen we een nummer van onderaannemer ATOS/Worldline in Ridderkerk. De deal bleek te zijn dat ATOS een koerier moet sturen om die apparaten op te halen. Wij hadden echter nooit een koerier gezien, noch een briefje dat hij was geweest, een mailtje of wat dan ook. Omdat we geen zin hadden in wachten op een koerier en we best ervaren zijn in dingen versturen hebben we de doos met het apparaat zelf maar verzonden.
Inmiddels was het 4 mei, 'dus' kwam de doos 6 mei aan in Ridderkerk en werd de ontvangst 8 mei bij ING bevestigd. Enfin, toen waren we het apparaat kwijt en die €877 ook. Maar dat zou zonder mankeren worden terugbetaald.
Lees verder in aflevering 2 over twitter- en vertragingstactieken, verdwijnende klachten, mensen die van stoelen vallen en nog veel meer....
U houdt misschien van die echt Hollandse appeltaart, met heel veel saai deeg en van die lompe stukken appel erin. Misschien houdt u ook wel van instant slagroom uit een spuitbus. Wij zien daarin de minst aantrekkelijke kanten van onze volksaard weerspiegeld en geven dan toch echt de voorkeur aan de elegantere Franse opvatting van appeltaart. Daarmee is nog niets positiefs gezegd over de Franse volksaard, want ook dat zou te kort door de bocht zijn.
We bedoelen die appeltaartjes met een dunne knapperige bodem en van die mooie concentrisch gerangschikte schijfjes appel. En misschien is het produceren van zo'n Hollandse taart - met behulp van zo'n pak - kleuterspel, maar zo'n Franse versie is kinderspel. Echt!
Sterker nog u moet er zelfs niet te veel werk van willen maken, want juist dan gaat het mis. Het deeg moet snel worden gemaakt, met de vingers van één hand (of zet er gewoon de mixer in). Het geheim van de smid is dat de boter koud moet blijven. Zodra de boter te warm wordt gaat het smelten en daarmee gaat het een huwelijk aan met de bloem en daardoor is het eindresultaat niet knapperig.
De taart bestaat uit twee onderdelen, de bodem van pâte brisée en de vulling.
Pâte brisée sucrée
Dit deeg staat ook bekend als sweet short crust pastry. De hoeveelheid is voldoende voor een taartvorm van 20 tot 22 cm. Voor een grotere vorm kunt u de hoeveeeheden met 1,5 maal vermenigvuldigen.
- 125 gr witte tarwebloem
- half theelepeltje zout (uit de Himalaya, handgeschept uit exotische zoutpannen of opgepompt door JOZO ofzo)
- anderhalve eetlepel suiker
- 100 gram koude boter in stukje van 1 cm gesneden
- ongeveer 4 eetlepels koud water
Doe alles behalve het water in een beslagkom. Volgens Julia (Child) moet je het nu snel met de vingertoppen fijnwrijven tot er kleinere stukjes boter met bloem zijn gevormd. Maar wij zetten er gewoon de mixer op met als voordeel dat het sneller gaat en dat de boter niet warm wordt opgewarmd door onze lichaamstemperatuur.
Voeg water toe en vorm, met een hand snel een bal van het geheel. Bebloem een snijplank of een deel van de aanrecht. Leg de bal erop (hij is wat kleverig en neigt uit elkaar te vallen, maar dat is niet erg). Verdeel het deeg in kleinere stukken en smeer die snel uit met de hiel van de hand. Dit heet fraisage. Voeg de stukken samen, maak er één geheel van, doe het in een boterham zakje o.i.d. waarin wat bloem is gedaan en plaats dat ongeveer een uur in de diepvries of minimaal twee uur in de koeling.
Omdat dit deeg veel boter bevat moet alle volgstappen ook snel worden uitgevoerd. Als het te warm wordt, wordt het al snel zo slap dat het lastig te hanteren wordt.
Blind bakken
Vet de vorm goed in met boter.Zo'n vorm met een losse bodem of eentje met geen bodem (een ring) is nog handiger. Besmeer een stuk aluminiumfolie ter grootte van de vorm eveneen met boter.
Haal het deeg uit de koeling of vriezer en rol het snel uit op een bebloemd oppervlak als het te stug is, sla er dan een paar keer op met de deegroller. Probeer het rond uit te rollen tot ongeveer de diameter van de vorm.
Drapeer het uitgerold deeg over de deeg rol en leg het in de vorm. Knutsel een bodem die de hele vorm bedekt en vergeet ook de randen niet. eg de folie met de beboterde kant omlaag op het deeg. Verzwaar de folie met bonen, erwten of rijst die u toch niet wenst te eten.
Plaats de vorm midden in een oven bij 200ºC voor acht of negen minuten. Dan is hij half gebakken. Haal de folie eruit. Prik met een vork gaatjes in de deegbodem. Plaats hem terug in de oven en geef hem nog drie à vier minuten totdat hij begint te kleuren en los komt van de rand.
Los de bodem en laat hem afkoelen. Als u het niet vertrouwd kun u hem ook in de vorm laten.
De vulling
- 2 kg handappels, liefst een beetje friszure
- beetje citroensap
- twee eetlepels suiker
- eventueel kaneel
Verwijder het klokhuis, schil de appels, snij er mooie wigjes van doe ze met de overige ingrediënten in een kom. Hussel alles goed door elkaar. De citroen is m.n. bedoeld om verkleuring door oxidatie van de appels te voorkomen.
Leg de appels in de bodem in een patroon van concentrische cirkels. Schuif het geheel in een oven van 190ºC en bak de taart af in het bovenste deel van de oven gedurende 30 minuten, de vulling is dan gaar en bruin.
U kunt het geheel vervolmaken met een abrikozen/calvados laagje, u kunt de taart serveren met een mooie custardsaus (crème Anglaise) of slagroom. Hij kan warm en koud genoten worden enfin u snapt het.
Waarschuwing: dit recept bevat gluten en koolhydraten waaronder toegevoegde suikers...
Aan de ontbijttafel informeerde jongste zoon ons laatst dat het code GEEL was wegens storm, nou ja, wind. Vroeger had je dat nog niet, ja wel wind en storm, maar geen codes, net zo min als een protocol voor aangespoelde grote zeezoogdieren, maar dat terzijde.
Wij vinden het, toegegeven we zijn oud en gezapig, neigen naar hysterie. Zodra het een beetje doorwaait of als een meneer in slecht Nederland tweet, dat alle ongelovigen zullen branden in de hel, komen ze met zo'n code aanzetten. En dat zonder dat ze erbij vertellen wat je moet doen. Of althans in het laatste geval, in geval van keiharde rukwinden zeggen ze erbij dat je niet met een caravan de weg op moet, maar dat doen we sowieso nooit.
Een acute en akelige dood
Maar hysterie lijkt wel het nieuwe normaal. Ook als het om eten gaat. Als we alle berichten mogen geloven, sterf je een acute en akelige dood als niet niet per direct stopt met witte tarwebloem, gluten, zuivel van koeien, producten met E621, plakvlees, magnetronpopcorn, rijstwafels, chloorkippen, Coca-Cola en ga zo maar door. Omgekeerd en even hysterisch moeten we aan quinoa, spelt, sojamelk, tarwegraskiemsmoothies en andere troosteloze ellende, want anders gaan we - wederom - dood.
Doe es even normaal zeg! Denk zelf eens na en laat je niet gek maken door zelfbenoemde eet- en dieetgoeroes wier grootste verdienste is dat ze een mooie zus hebben of van mensen die overal samenzweringen zien en die wetenschap wegzetten als, 'maar een mening'.
En natuurlijk mag u twijfelen aan de wetenschap. Dat doet die wetenschap zelf ook. Die hebben heel wat meer openlijke twijfels en onzekerheden dan sektarische goeroes, blogsters die voor honderd procent op een gevoel vertrouwen en andere gelovigen. Het dogmatisch soort stelligheid dat deze mensen kenmerkt lijkt ons stukken ongezonder dat de slagen om de arm van de wetenschap.
Misschien een beetje een afgekloven vorm van wensdenken die kop. Een fijn zoethoudertje voor de minima, maar aan de andere kant schuilt er een diepe waarheid in. We wilden namelijk iets schrijven over honing en aan zulke zaken gaat meestal een moeizaam denkproces vooraf.
We bedachten ons dat honing wel heel erg simpel is, gewoon een kwestie van wachten tot die diertjes hun raten hebben volgespuugd met nectar, de raten in een centrifuge stoppen en de honing in potjes doen. En dan heb je een goudeerlijke delicatesse. Zo simpel kan het zijn.
Sabeltandtijgerkroket uit de automatiek
Dat geldt wel voor meer delicatessen, denk aan bosaardbeitjes, bosbessen, truffels, appels, peren, wild, vis... Hoe minder je eraan doet hoe beter het is. Maar misschien is dat een denkfout, want je moet de aardbeitjes en bosbessen wel zelf plukken en voordat je een aardig portie hebt verzameld ben je wel een stiefkwartiertje verder.
Misschien zit het daar wel in, in de voldoening, in het besef dat je er iets voor hebt moeten doen. Dat klinkt welhaast eng calvinistisch, maar wellicht is het calvinisme ook niet meer dan een vorm van spinning avant la lettre. Anders gezegd, we genieten nu eenmaal meer van iets als we er iets voor hebben moeten doen. Zo genoten we reeds in de oertijd al meer van een eigenhandig om zeep geholpen sabeltandtijger dan van een sabeltandtijgerkroket uit de automatiek. En Calvijn besloot dat dát goed was.
Hoe meer we ons er mee bemoeien hoe minder het wordt
Aan de andere kant, hoe minder we rommelen, hoe beter het is. We realiseerden ons dat toen we ene stukje schreven over die Spaanse varkens. Laat ze lekker buiten lopen, hun eigen kostje bij elkaar scharrelen en zonder dat je er iets aan hoeft te doen, krijg je de lekkerste hammen en worsten die er zijn. Dat geldt ook voor koeien. Hoe meer we ons er mee bemoeien hoe minder het wordt. Eindeloos doorfokken tot we topsport vlees- of melkkoeien hebben leidt tot veel maar smakeloos vlees.
Voor die paar mensen die het nu nog niet weten, vlees zonder vet smaakt naar niks. Gemarmerd moet het zijn en donkerrood. Maar dieren die niet bewegen krijgen vlees dat lichtrood tot bijna wit is en dus is er fanatiek campagne gevoerd voor mager vlees. Maar genoeg gesomberd.
Leer weer genieten van vet, van volle melk, boter... van mooi dooraderd vlees. U zult merken dat dat vlees niks anders nodig heeft, zelfs geen support act in de vorm van een sausje en dat geldt ook voor echte melk en echte yoghurt en natuurlijk voor die eerder genoemde honing. Jammer dat dat haast nergens meer te vinden is, maar gelukkig is het simpel te bestellen [klik maar op vette en onderstreepte woorden].
Iedereen heeft wel eens gehoord van die Spaanse varkens die lekker onder de eikenbomen eikels eten. Het is al jaren een succesvol (export)product en al zodanig haast uitgegroeid tot een icoon van de fijne Spaanse keuken.
Het probleem met dit soort zaken is altijd dat iedereen op zijn of haar manier een graantje (eikeltje) probeert mee te pikken van zo'n succes. Dus zijn er ook hammen te koop van varkens die wel eikels hebben gegeten, maar dan op de boerderij (campo) en van varkens die nimmer een eikel gegeten hebben (cebo).
Word ervaringsdeskundige
Voor eenieder die geen deskundige is op gebied van Spaanse ham - we raden u beslist aan om toch zeker pogingen te doen ervaringsdeskundige te worden, want anders ontzegt u zich teveel - willen we u een wegwijs maken.
Het Iberische varken, de pata negra (omdat hij zwarte poten heeft) komt zowel in Spanje als Portugal voor. Maar de kwaliteit van het vlees wordt toch in de eerste plaats bepaald door de wijze waarop het dier wordt gehouden. Anders gezegd, moet het dier werken voor zijn eten en wat eet hij. Dieren die veel bewegen hebben lekkerder vlees dan dieren die nauwelijks bewegen. Het vlees is door alle beweging beter doorbloed en er is veel meer intermusculair vet. Anders gezegd, er zit veel meer vet in de spierweefsels en heel veel minder aan de buitenkant.
Bewegingsarmoede
Dit geldt overigens ook voor runderen, kippen en ga zo maar door. Aan de kleur van het vlees kunt u zien of een dier kilometers heeft gemaakt of opgesloten heeft gezeten. Een dier wat niet of nauwelijks kan bewegen kost minder. Er is minder ruimte nodig, maar ook wordt het dier sneller slachtrijp (dik). Lichtroze kippen- en varkensvlees heeft niets te maken met een natuurlijke eigenschap, maar alles met bewegingsarmoede en dat geldt ook voor de vetmarmering.
Rundvlees is, met uitzondering van kalfsvlees, altijd donkerder van kleur, maar ook hier doet u er goed aan te kiezen voor vlees dat donkerder is dan gebruikelijk en wat een mooie marmering heeft. Dat vet in het vlees levert een meer dan significante bijdrage aan de smaak.
Korte cursus etikettenlezen
Om te voorkomen dat u niet de ham koopt die u graag wilt eten, een korte cursus etikettenlezen. De absolute top is ham van varkens die vrij rondlopen in het gras onder de eikenbomen en in de laatste periode van hun leven alleen eikels (Bellota) eten.
- Extra fysieke inspanning en het eikeldieet leidt tot mooi gemarmerd vlees met een geweldige smaak. Deze ham wordt verkocht als jamón ibérico de bellota en ook wel als jamón ibérico de Montanera. De hammen worden minimaal 36 maanden afgehangen om te rijpen.
- Iets minder van kwaliteit is de jamón ibérico cebo de campo. Ham van varkens die worden gehouden in weilanden en die een dieet krijgen van eikels en granen.
- Tenslotte is er de jamón ibérico de cebo, ook wel jamón ibérico genoemd. In dit geval is er alleen graan gevoerd en ook de rijpingsperiode is korter, t.w. 24 maanden. Vlees van deze varkens wordt veel gebruikt voor droge worst, waarvoor het erg geschikt is.
Het mooist is natuurlijk zo'n hele jamón ibérico de bellota, maar gelukkig kan het ook iets minder uitbundig in mooi uitgesneden per 100 gram en dat vergt ook een aanzienlijk geringere 'investering'.
