Biologische kul

Biologisch opslagrek

We geven grif toe niet onbevooroordeeld te zijn. Dat is een beletsel voor objectiviteit, dus u bent gewaarschuwd.

Er zijn keurmerken die als doel lijken te hebben de consument op het verkeerde been te zetten. Eigenlijk zijn die niet het ergst, want u prikt daar toch wel doorheen. U snapt ook wel dat gezonder heel iets anders is dan gezond. Erger dan deze keurmerken zijn de keurmerken die heel bonafide lijken.

Protocollenfetisjisten
Deze keurmerkorganisaties kunnen het leven van eerzame producenten e.d. onmogelijk maken. Zo waren we, tot onze verbijstering, al een keer gestuit op het verschijnsel biologische slager. Biologisch gehouden vee moet volgens het keurmerk worden geslacht door een slager die alleen biologisch vee slacht. Jammer, maar helaas voor de ambachtelijke zelfslachtende slager, jammer voor dieren die lekker lang op transport mogen, maar het is niet anders volgens de protocollenfetisjisten.

Maar het kan nóg gekker. Transport en opslag dienen voor het SKAL-keurmerk eveneens "biologisch" te zijn. We stuitten daarop tijdens een gesprek met iemand die biologisch en faitrade sap importeert. Dat sap moet - zo blijkt - in een gecertificeerde ruimte worden opgeslagen en in een gecertificeerde auto worden vervoerd. Het mag niet in contact komen met niet-biologische producten... Wij snappen dat niet zo. Het gaat nota bene om diepgevroren sappen. Maar ook als het zou gaan om laten we zeggen eieren of bloemkolen, maakt het dan iets uit of het buurei of de buurkool afkomstig is van een bedrijf dat niet-biologisch is?

Godsdienstijver [niets ontziende]
Behalve dat deze eis ons ernstig doet denken aan niets ontziende godsdienstijver, leidt het ertoe dat het doel - een betere wereld - weer wat verder op afstand wordt geplaatst. Immers, het maakt biologische producten nodeloos duur en bovendien leidt het tot meer uitstoot en andere vormen van vervuiling. De vervoerder bijvoorbeeld moet elke jaar €2000 betalen voor zijn certificaat. Dat moet worden terugverdiend. Daarnaast is het logistiek onhandig als je geen niet-biologiche producten mag laden omdat anders met een half lege wagen moet rijden... en hoe biologisch is het om door volslagen onzinnige eisen extra broeikasgassen en fijnstof uit te stoten?

Keurmerk voor betaalde bloggers

Er spoelde enige tijd geleden zomaar een golfje uiterst welwillende artikelen over het land waarin een aantal mythes en maren omtrent het Vinkje werden ontkracht. Ook werd meteen nog even uitgelegd hoe het werkte. En waarom het een bijdrage is aan het welzijn van alle Nederlanders.

Het zal uiteraard aan onze beperkte geestelijke vermogens hebben gelegen dat wij het, na gemiddeld ±1200 woorden, nog steeds niet snapten. Wat we ook zo raar vonden was dat al die artikelen zo op elkaar leken. Gelukkig waren enkele bloggers zo eerlijk om in een klein hoekje aan te geven dat het om een betaalde bijdrage ging.

Voorgekookte blogs
Volgens een artikel in reclamevakblad Adformatie laat ongeveer de helft van de bloggers zich inmiddels betalen voor het schrijven van stukjes over producten of diensten. De vraag is of dat slim is van die bloggers. Het is makkelijk verdiend, maar ik kan sindsdien geen artikel meer Lezen van bijvoorbeeld Bettine Kookt, zonder het vermoeden dat het is voorgekookt.

Wat wij niet goed begrijpen is dat de bloggers in kwestie zo onhandig zijn. We kunnen ons nog enigszins voorstellen dat je het eens bent met een opvatting waarover je kunt discussiëren. Maar wat we tamelijk dom vinden is dat je dingen schrijft die simpel weerlegbaar zijn.

Als je je in de problemen hebt geschreven
In geval van het Vinkje, bijvoorbeeld werd gesteld dat 61% van de deelnemende bedrijven kleine bedrijven zijn. Slechts één blik op de lijst van deelnemers maakt duidelijk dat dit niet zo is. Sterker nog, we vonden er niet eens één. Maar gelukkig betáált Ik Kies Bewust niet alleen, ze helpen je ook als je je in de problemen hebt geschreven. Dan sturen ze een medewerker op die niet-betaalde blogger af om fijntjes uit te leggen dat ze maar liefst 61% kleinere betalers hebben. Ja, echte woordkunstenaars daar bij dat Vinkje.

Inmiddels hebben we begrepen dat vooral in Mode en Food vaak wordt betaald voor welwillende blogs. Wel dood en doodzonde, want zo ondergraven die betaalde bloggers ook het vertrouwen in de niet-omkoopbare bloggers. Gezien hun kennelijke voorliefde voor keurmerken is het zodoende wellicht een goed idee om betaalde bloggers te voorzien van een keurmerkje. Zelf dachten we - geheel in stijl - aan het musje. In de uitvoeringen koper, brons en goud. Goud voor de bloggers die alleen maar in opdracht bloggen, zilver voor degenen die betaald worden, maar vergeten dat te melden en koper voor de sloebers die het braaf melden en slechts een grijpstuiver bijverdienen.

Dit is een eurovrijeblog

Het artikel in Adformatie

Bingo! Mayo en tóch gezond

We wilden iets schrijven over duurzaamheid en eten. We hadden al een nieuw begrip verzonnen, 'culinair verantwoord ondernemen'. En toen bereikte ons een blog die in onze ogen niet echt duurzaam te noemen was. Een advertorial-blog, we wisten niet dat het bestond.

In een flits van menselijke zwakheid waren we wel even jaloers: waarom zíj wel en wij niet? En hoeveel zou dat opleveren? Maar aan de andere kant, het was wel een zwak verhaal, mogelijk dat de objectiviteit toch iets had geleden onder invloed van de euro's... En was dat nou niet net het probleem met culinair verantwoord ondernemen?

Teken aan de wand
Het blog ging over het vinkje c.q. Ik Kies Bewust, de strekking was behoorlijk positief. Iedere producent moest en kon zich erbij aansluiten. Maar, de blogster in kwestie had iets meer dan 1.200 woorden nodig om uit te leggen waarom dat vinkje een zegen is voor de mensheid. En dat lijkt ons een teken aan de wand.

Maar verder schijnt het allemaal heel erg verantwoord, de wetenschap staat erachter, de regering vindt het ook goed, evenals de diëtisten en iedereen kan er aan meedoen. Voor slechts €1.800 per jaar ben je van de partij. Trouwens, de meeste bedrijven die meedoen (zo'n 60%) zijn hele leuke kleine bedrijfjes. Althans volgens de betaalde blogster.

Voor echt kleine bedrijven is €1800 trouwens best veel geld, waarbij het de vraag is of het een verstandig besluit zou zijn, gezien het imago van Ik Kies Bewust.

De gejaagd boodschappende medemens

Het kan aan ons liggen, maar wij hebben die kleine bedrijfjes niet op de betreffende pagina van het vinkje kunnen vinden (niet één)*. Uiteraard wel de usuals suspects als Arla, Albert Heijn, Heineken (?) en Unilever. Minder bekende namen gaven ons aanvankelijk hoop, maar dat blijken bedrijven die voor derden produceren of die ook bij nadere bestudering vaag blijven over wat ze doen. De foto's van indrukwekkende industriële installaties geven echter niet direct de indruk van klein. Voor als u zelf wilt factchecken klik dan hier.

We moeten bekennen dat wij zelf niet onbevooroordeeld zijn als het om Ik Kies Bewust gaat. Onze eerste ervaring met Ik Kies Bewust was toen een stagiair ons vol trots liet zien hoe bewust hij ontbeet. Het was een drinkontbijt van Hero met een vinkje. Na een blik op de achterzijde konden we aangeven hoeveel suiker er in het kleine flesje zat (twee vingers). Daar schrok hij toch wel van.

Het 'vinkje' zet mensen makkelijk op het verkeerde been. Juridisch kan de stichting - zonder winstoogmerk - niets worden verweten. Ze suggereren echt niet dat je gezond wordt van 'hun' brood of mayonaise, maar geven slechts aan dat het binnen het segment een optimale keuze is (qua gezondheid). Goed hanteerbare termen voor een doorgewinterde jurist, logicus of exegeet, maar werkt zoiets voor de gejaagd boodschappende medemens? Die denkt, 'Bingo! Mayo en tóch gezond.' Best slim, zulke marketing.

*We hebben niet alle bedrijven gecheckt, maar slechts gekeken naar onbekende namen (34 op een totaal van 91 deelnemers). Van die 34 hebben we er aardig wat onder de loep genomen, maar we hebben ze niet allemaal bekeken of kunnen bekijken, want een aantal links bleek niet te werken.