Sjoemelwater

De Keuringsdienst van Waarde berichtte over het schandalige feit dat pagasius met water wordt geïnjecteerd zodat de niets vermoedende koper voor water betaalt in plaats van voor vis. Je zou zeggen, een economisch delict. De Duitsers mogen hun sjoemelsoftware hebben zodat hun auto's schoner lijken dan ze zijn, wij hebben ons sjoemelwater. En waar mannen van Volkswagen toch een beetje moeten slikken van een boete van 19 miljard, durven wij u te voorspellen dat de vissjoemelaars er niets van zullen merken.

Dood dier opvullen met water is namelijk een routinezaak in de business. Er zijn apparaten te koop, 'tumblers' geheten, die net zo snel draaien als de slachtlijn, zodat het injecteren met water* geen oponthoud oplevert.

En nee, dat is GEEN oplichting, tenzij je bent vergeten de afdeling juridische zaken te raadplegen. Je moet het beestje alleen even een andere naam geven. Zoiets als Vietnam Pangasius, een puur en eerlijk visproduct. Klinkt nog eerlijker dan Pangasius, maar zoals een kipproduct geen zuivere kip is, is een visproduct geen vis.

Plonskip
Hoe we dat weten? We lazen ooit (ergens in 2007) het verbazingwekkende antwoord van mevrouw Verburg op een kamervraag van mevrouw Thieme over kipfilet in supermarkten. Onderzoek had aangetoond dat die meer dan 90% water bevat. Zeg maar een soort plonskip.

Mevrouw Thieme vond dat schandalig, maar de toenmalige minister wist haar snel tot bedaren te brengen. Immers, het was keurig volgens de EU-richtlijnen geëtiketteerd. Op de verpakking stond kipproduct of kipbereiding en dan weet een kind dat het niet om kip gaat. Het ziet er wel uit als kip en je verwacht kip, maar het is gewoon waterkip, dat wil zeggen filet met gemiddeld 25% water met varkenseiwit. Case closed en geen haan die er meer naar kraait.

*dat water is geen zuiver water, maar bevat ook varkenseiwit omdat het er anders meteen weer uitloopt.

Cloudkipping

Cloudkipping, ik wilde het woord maar gemunt hebben voordat anderen ermee aan de haal gaan. Niet dat ik vrees dat die kans erg groot is, maar dat leg ik zo wel uit.

Kip is een stukje vlees dat garant staat voor discussies. Iedereen vindt er wat van en meestal is dat weinig goeds. In een poging echt goede kip te vinden, zeg maar onverdunde buitenkip met smaak liep ik al snel vast in biologische kippenboeren met megastallen, dieren die op een waterloos dieet worden gezet omdat ze anders niet meer in de slachtlijn passen en andere ellende.

Seriematig gegangbangd
Ik sprak ook mensen die zelf kippen hielden of hadden gehouden. Sommigen hadden kippen die niet meer legden en andere waren gestopt vanwege de haantjes. Tja, kuikentjes zijn leuk, maar de helft groeit uit tot haan en als je zes kippen hebt waarvan drie hanen, heb je binnen de kortste keren hennen die seriematig gegangbangd worden en hanen die elkaar naar het leven staan.

Het probleem is dat de gemiddelde amateur kippenhouder weekhartig is. Die wil en kan niet zelf de haantjes slachten. Het gevolg is dat ze te laat worden geslacht om daarna in de kliko te belanden of ze worden ergens in een bosje gedumpt. Gewetenswroeging in combinatie met een tekort aan haan leidt vervolgens tot een uitstervingsbeleid. Anders gezegd de overgebleven hennen mogen na een legzaam leven nog enkele jaren improductief het kippenhok bevolken totdat ook de laatste hen een natuurlijke dood is gestorven.

Alternatief voor de kliko
Jammer, want een echte kip is een feestmaal, in niets te vergelijken met die van iedere smaak gespeende plofkipfilet. Bovendien zijn je eigen eitjes extra leuk en kippen vormen een mooi alternatief voor de kliko en dus een goede remedie tegen voedselverspilling.

Maar waarom zouden we met kippen niet doen wat we tegenwoordig zo graag met computers doen... oftewel in the cloud. Niet langer centraal en groot, maar decentraal en klein. In principe zou bijna iedereen zou in zijn eigen behoefte aan eieren en kip kunnen voorzien. Cloudkipping dus.

Haal- en brengdienst
Het enige wat geregeld moet worden is een haal- en brengdienst voor slachtrijpe kippen. De ene dag worden de dieren opgehaald en de volgende dag worden de panklare kippen weer thuisbezorgd. Klinkt makkelijk en is in de praktijk ook wel oplosbaar en zelfs regeltechnisch zou het moeten kunnen want het is voor eigen gebruik en dan kan er best veel. Het enige probleem zijn de kosten. Een kip slachten kost €3,25 of €3,50 en stel dat het om ongeveer 40 kippen per keer gaat, dan bedragen de kosten per kip bijna €6,00. De kans dat cloudkipping daarmee tot woord van het jaar wordt lijkt zodoende minimaal, want dat is toch wel veel voor een kip die je zelf hebt verzorgd en gevoederd.

Aan de andere kant mag je je afvragen of een kleine zes euro niet gewoon de fatsoenlijke prijs is die je bereid moet zijn te betalen voor een dier dat een goed leven heeft gehad en dat tijd heeft gekregen om te groeien zonder dat daar schadelijke kunstgrepen aan te pas zijn gekomen. En verder maakt het qua kosten erg veel uit of kippen in een soort fabriek worden verwerkt tot losse onderdelen of dat ze op een ambachtelijk wijze individueel worden geslacht. Anders gezegd, die zes euro is niet te veel, de gangbare prijs is simpelweg te laag.

Mensen met een deeltijdgeweten

Op Food for Food ontleedt Edwin Palsma de dilemma's waarvoor Albert Heijn zich gesteld ziet. Zoals bekend, is de grootgrutter niet van plan het voortouw te nemen als het gaat om het afscheid van de plofkip. Het is een beetje jammer dat de kruidenier dat zelf wat knullig heeft toegelicht - Edwin doet dat beter, maar het komt erop neer dat als zij dat als enige supermarkt doen en straks alleen nog maar dure (uh, minder spotgoedkope) kippen gaan verkopen, de consument hard naar de concurrent holt en we niet veel later een andere marktleider hebben. Dus, no can do.

Dat is allemaal logisch genoeg, maar even later betoogt Edwin dat in deze discussies thema's figureren die tegenstrijdig zijn. Zo zou dierenwelzijn ten koste gaan van het milieu. Maar is dat nou wel zo?

Het is inderdaad een feit dat er een probleem ontstaat als we massaal overstappen op vlees van dieren die een goed leven hebben gehad, zorgvuldig, lokaal zijn geslacht, die de ruimte hebben gehad, die niet met soja zijn vetgemest en toch niks mogen kosten omdat we allemaal elke dag een flink stuk vlees op ons bord willen zien. Tja, dat gaat natuurlijk niet. Vooral niet als we vinden dat we ook nog een beetje sociaal moeten zijn en dat de boer best wat meer mag verdienen dan net iets meer dan niks.

Toegepaste schizofrenie
Ecologisch bewust je eten kopen, maar je niets gelegen laten liggen aan dierenwelzijn, fairtrade principes etc. Mij lijkt dat een vorm van toegepaste schizofrenie, iets voor mensen met een deeltijdgeweten. Het heeft ook niks met duurzaam te maken, want dat is niet of/of, maar en&en. Duurzaamheid is een holistisch principe en dat maakt het misschien wel wat lastig, maar such is life. Het is dus het een doen en het ander niet laten.

In feite zegt Edwin het zelf ook al. "[Er moet] een balans worden gevonden tussen dierenwelzijn en milieubelasting. Daarvoor zal ook gekeken moeten worden naar de vleesconsumptie zelf. Natuur & Milieu is hiervoor al een campagne begonnen (www.ikbenflexitarier.nl). Afstemming van deze verschillende initiatieven zou gewenst zijn." Alleen wel jammer dat Natuur&Milieu op haar site hybride producten aanprijst waarvoor vlees uit de bio-industrie wordt gebruikt. Wij van MijnKoeJoiuwKoe/De Vrije Koe, snappen daar uiteraard niets van. Ons credo is, liever minder vlees eten, maar dan wel vlees dat echt aan alle eisen voldoet.